Even voorstellen
Wij wonen met 2 ( van de 4 ) kinderen, 1 new foundlander, 5 Maine Coons (katten) in de Hoeksche Waard, onder de rook van Rotterdam. Ik heb veel hobby’s, maar de grootste is op dit moment toch wel de Maine Coon. Maar mijn grootste trots zijn toch wel mijn kinderen. Nick van 27, Sharon van 21, Giovanni van 17 en Rachel van 13 jaar. Sharon is de moeder van onze mooie kleindochter Shirley en lieve kleinzoon Flint. Nick is 2 september 2005 met zijn Esther getrouwd en ook zij verwachten inmiddels hun eerste kindje! Giovanni gaat naar school omdat het moet, maar is toch meer met voetbal bezig. En Rachel is brugwup op het Wellantcollege. Komt mooi uit, kan ze me helpen met al het beestenspul. Alleen jammer dat ze daar geen zin in heeft.
Op dit moment gebeuren er een hoop enerverende dingen, die ik nog niet allemaal kan vertellen. Wat ik wel kan vertellen is dat ons huis te koop staat en dat ik sinds 1 maart op de markt sta met wol. Maar ik hou jullie op de hoogte.

Eindelijk heb ik weer eens de energie om een logje te schrijven. Er is de afgelopen maanden een hoop gebeurd. Om te beginnen woont Johan al een paar maanden hier niet meer en is de scheiding eindelijk in gang gezet. Jammer genoeg schijnt het toch niet mogelijk te zijn om als ‘vrienden’ uit elkaar te gaan, maar goed daar heb ik het later nog wel eens over.

Inmiddels ben ik weer oma geworden van een prachtige knul Davin genaamd. Hij is nu al weer 3 maanden jong. Dus ben ik nu de trotse oma van 3 kleinkinderen. Van ons beestenspul is niet veel meer over, dus zal ik me eens moeten verdiepen om een paar foto’s te vervangen op m’n weblog. Ik heb nog wel mijn 5 katten alleen staat het fokken even op een laag pitje, en Molly, de Newfoundlander. Verder is Giovanni geslaagd en werkt nu ook, Rachel zit in haar tweede leerjaar van het Wellantcollege en ze zit flink achter de jongens aan, zucht!

Mijn leven is op het moment een beetje saai, ik sta nog maar 1 dag in de week op de markt met wol en dat is ook een aflopende zaak. Ook een van de gevolgen van de scheiding. Heel erg jammer, want het was leuk om te doen en het liep goed. Het huis is nog steeds niet verkocht, dus het is een beetje wachten op de dingen die komen gaan. 

Om te beginnen moet ik bekennen dat ik nog trauma’s heb vanuit m’n jeugd en daarom een grondige hekel heb aan voetbal! De hele zondag moesten we stil zijn, maar pa en ma mochten gillen en schelden dat het een lieve lust was als ze naar voetbal zaten te kijken, en natuurlijk niet te vergeten dat het ook nog eens op de radio was, bijna nog irritanter dan televisie. Die schreeuwerige stem die uit de radio kwam en van laag naar hoog en zacht naar steeds harder als de spanning en de emotie’s de man te veel werden…. Gek werd ik er van!
Het enige lichtpuntje was dat we iedere zondagmiddag een kopje thee kregen met een heuse Milkyway erbij. Een waar hoogtepunt, als je bedenkt dat je vroeger af en toe een dubbeltje kreeg om iets te snoepen te kopen. Wat hebben onze kinderen het dan ‘goed’.
Maar waar ik nu naar toe wil is dat mijn zoon, Giovanni, al vanaf zijn vijfde op voetballen zit, en niet geheel onverdienstelijk moet ik zeggen. Hij leeft er zowat voor, weliswaar minder luidruchtig dan mijn ouders vroeger, maar het is toch wel zijn lust en zijn leven. Hij kijkt graag voetbal op tv, maar blijft gelukkig zeer rustig, vloekt niet, scheldt niet, schreeuwt niet, nee hij doet af en toe een mededeling over de stand of iets dergelijks.
Ook op het veld gedraagt hij zich heel sportief, hij is wel fanatiek, wil natuurlijk heel graag winnen en zal zich ook altijd voor de volle 100% inzetten, maar verwacht dat ook van zijn teamgenoten.
Dit weekend had hij een internationaal A-toernooi en daar heeft hij de prijs voor beste voetballer van het toernooi ontvangen!
En ik als antivoetbalmens, was toch best wel trots op mijn sportieve, talentvolle zoon!
Dus vandaar deze foto op mijn weblog!

Geloof me, ik heb me verzet, ik heb geblazen, geprobeerd hem te bedwelmen met mijn stinkasem, m’n rug opgezet, een dikke staart getoond, weken, maanden heb ik het volgehouden….
Maar het kreng bleef me gewoon achtervolgen, met me kroelen, kopjes geven, bij me komen liggen…..
Dus wat denk je? Ik heb het opgegeven, weliswaar met tegenzin, maar toch, hartstikke opgegeven.
Nu moet ik er ook wel bij vertellen dat het totaal niet in mijn aard ligt om te blazen, grommen, of lelijk te doen. Maar ik kon nu toch niet anders?
Alsof de schande nog niet groot genoeg was en ze mij m’n mannelijkheid hadden afgenomen, halen ze tot overmaat van ramp een nieuwe kater in huis, die om te beginnen zijn mannelijkheid nog heeft, maar ook nog eens (ik krijg het bijna mijn strot niet uit) tamelijk knap is om te zien en zo klein als hij is gelijk maar even op de versiertoer gaat bij mijn vrouwen. Ze wassen hem, knuffelen hem, hij mag op hun plekje liggen, ze hebben respect voor hem, noem het maar op. Normaal had ik altijd het hoogste plekje op de krabpaal en in de buitenren. Over en uit! Meneer ligt er! Hij gooit mij er gewoon af. De kapsonenlijder!
En nu gebruikt hij mij ook nog eens als matras! Pfff, van m’n zelfrespect is nog weinig over.

Zodra het begint te sneeuwen wil onze Black Molly maar één ding!
Zo snel mogelijk naar buiten, om te rollenbollen, te rennen, gek te doen, achter haar staart aan te rennen enz.
Met dit als resultaat!
Deze foto heeft Rachel gemaakt van binnen vandaan gemaakt. Deze vogel zit regelmatig in dezelfde boom, op dezelfde tak. Eerst dachten we dat het een uil was, maar het schijnt een kikkerdief ofzoiets te zijn. Al met al vond ik het een heel mooi plaatje!

Rachel tijdens een avondje op de Parc Plaza, ze heeft net een hennatattoo gehaald en moet wachten tot hij droog is, dan mag haar mouw weer naar beneden.
Ze had het tijdens de vakantie zo naar d’r zin, dat ze geen zin had om weer naar huis te gaan. Ze werd ook prompt ziek de dag dat we naar huis gingen. Ze was de hele dag misselijk, heeft overgegeven, en heel veel geslapen!
Als ik naar deze foto kijk, denk ik: “Hm, kleine meisjes worden groot”.
Hoe was dat liedje ook alweer?
Meisjes van dertien er net tussenin,
te groot voor de poppen,
te klein voor de jongens?
Zoiets was het volgens mij, blijf nog maar even te klein voor de jongens, dan slaap ik wat rustiger.
Ik hou van je, grote kleine jongste dochter!

Hier is Rachel bezig om voor het eerst zelf haar lenzen in te doen, wat niet echt lukte. Ik moest van haar erbij komen zitten en haar helpen, maar zij werd steeds banger en kneep steeds haar oog dicht en ik werd steeds ongeduldiger. Wat resulteerde in een huilende Rachel en nog steeds geen lens in haar oog. Nadat ik vroeg of ik beter even weg kon gaan, zodat ze het zonder mijn ongeduldige vibratie’s om haar heen zelf even kon proberen, en zij dat goed vond, zat hij er binnen 2 tellen in. Toch vroeg ze weer om mijn hulp bij het andere oog, maar ik zei dat ze het alleen veel beter kon dan met mij in de buurt. En ook dat oog lukte binnen de kortste keren. Ik kon maar 1 foto maken, want ze werd woedend dat ik haar getob wilde vereeuwigen!

Als ik morgen nog tijd over heb zal ik een paar foto’s van ons huis en de extra kamers die erbij gekomen zijn op m’n weblog zetten. Zoniet dan ben ik een weekje afwezig, dan lig ik in het bubbelbad, of onder de zonnebank, of ik ben lekker aan het eten, of ik zit lui op de bank met een breiwerkje(er moeten tenslotte voorbeelden aan m’n kraam komen) of ik zit lekker aan een drankje naar live muziek te luisteren! Zomaar wat foto’s….. Spike ligt hier een beetje lui mooi te wezen, hij lijkt the big boss, maar heeft een piepklein hartje en is superlief!

Hier kijk je vanuit het ‘nieuwe’ gedeelte(voormalige stal) wat nu woonkamer is geworden, naar de voormalige woonkamer, wat nu eetkamer is geworden.

Hier zie je een beetje hoe de woonkamer geworden is, de zijdeur gaat naar het andere gedeelte van de stal, wat nu omgetoverd is tot ‘wolwinkeltje’.

Hier kijk je vanuit de eetkamer naar de woonkamer, tja een dijkhuisje, hè, het stikt hier van de trappetjes! De openstaande deur gaat naar de keuken, ook weer via een afstapje.

De achterkant van het huis, onder de dakkapel is een extra slaapkamer bijgekomen, er moet nog het een en ander afgewerkt worden, de kattenren hebben we tegen het huis aangezet, zodat de katten zelf via een kattenluikje naar buiten kunnen.

Onze onbesuisde Molly, die naar binnen wil, maar zodra ze binnen is weer naar buiten wil.

Onze Black Molly, die Spike ten dans vraagt!

En dit is hem dan! Rocky of The Mount Hood! Over drie weken gaat hij deel uitmaken van ons gezin, en krijgt hij een heuse harem tot zijn beschikking!

De hele dag loop ik al te verzinnen of ik dit verhaal zal schrijven of niet. Ik ben van nature heel erg nuchter en geloof niet in zweverige dingen of dromen met een betekenis. Maar bij deze dan toch mijn droom van vannacht.
Zoals de meesten weten is 7 februari jl. onze kleinzoon geboren. Dit kregen wij pas 11 febr. te horen, omdat Sharon wel een geboortekaartje naar m’n ouders en m’n zus Diana had gestuurd. Dit is heel erg kwetsend en doet verschrikkelijk zeer, maar dat was denk ik ook precies de bedoeling. Het beheerst heel m’n denken, van hem had ik het wel verwacht maar hij is verder niet belangrijk, maar dat m’n eigen dochter erin mee gaat, dat begrijp ik dus niet.
Bij de geboorte van haar eerste kindje ben ik bij geweest, het was een stuitbevalling, dus best wel heftig en had heel veel indruk op me gemaakt. Vanaf dat moment is Shirley, m’n kleindochter, heel erg belangrijk voor mij geworden. En het eerste jaar van haar leven was ze heel vaak bij ons, waar ik enorm van genoot. Iedereen trouwens van ons gezin. Maar vanaf het moment dat Sharon mij vertelde dat ze werd mishandeld, heeft hij geprobeerd om het contact tussen ons te verbreken. En dat is hem nu dus gelukt.
Het is heel zwaar om hier mee om te gaan, vooral omdat er nu ook een kleinzoon bij is gekomen die ik nog niet heb gezien.
Je staat ermee op en je gaat ermee naar bed. En als je de slaap al kan vatten, gaat het in je dromen gewoon verder.
Vannacht had ik dus een hele typische droom.
Ik droomde dat ik stiekem bij Sharon naar binnen ging, met goedkeuring van Sharon overigens, en zag daar Shirley op de grond zitten. Alleen was het Shirley maar dan in een jongensgedaante. Ze had me al een hele tijd niet gezien en keek me onderzoekend aan. Toen stond ze op, sloeg haar armpjes om mijn nek en gaf me hele lieve stille kusjes. Zo zaten we even samen stilletjes bij elkaar, tot ze me bezorgd aankeek en zei: “klim maar op m’n rug, oma”.
Waarop ik zei dat dat toch niet ging omdat ik veel te zwaar was voor haar. Ze keek me met grote ogen aan, waarmee ze zei dat ze mij niet wilde dragen, maar dat ze m’n verdriet wilde dragen.
Toen ik wilde zeggen dat dat ook veel te zwaar was voor haar, werd er ongeduldig door iemand geroepen dat ik nu meteen mee moest komen. Ik moest het huis uit rennen, maar wist niet waarom.
Ik kon Shirley nog net een laatste kus geven, en zag hoe ze me nakeek terwijl ik door iemand meegetrokken werd naar buiten.
Toen schrok ik wakker, nog half in m’n droom nagenietend dat ik Shirley weer gezien had, totdat ik me realiseerde dat het maar een droom was.

Ik geloof niet dat deze droom een betekenis heeft, maar hij spookt wel al de hele dag door m’n hoofd. Het was gewoon net echt.

Aangezien het vrouwtje aan inspiratie ontbreekt om iets op haar weblog te zetten, vereer ik jullie maar met een bezoekje.
Zoals jullie kunnen zien zet ik m’n beste beentje voor, of moet ik oogje zeggen, in de hoop dat er nog leuke dames reageren op deze toch o zo macho knipoog van mij!
Eh, moeten jullie natuurlijk niet verder vertellen dat ik een jeweetwel…….. ben.
Pfff opschepper! Slaapverwekkend gewoon zo’n kater zonder ba……, zelfs m’n favoriete programma waarin ze hondjes opensnijden kan me niet meer wakkerhouden!

Weken lang werd er al gepland, hoeveel drankjes, watvoor drankjes, watvoor hapjes, hoeveel hapjes, wel muziek of geen muziek en dan wat voor muziek, een budget moest er gemaakt worden, dus op naar de buurtsuper om te kijken wat een stukje kaas, worst, enz moest kosten. Overdag werd alles op school besproken, ‘s avonds werd er over en weer overleg gepleegd via msn. Uitnodigingen moesten ontworpen, goedgekeurd en geprint worden.
Ouders werden ingeschakeld om hapjes te maken enz enz………….
De dag voor het feest moest ik haar van school halen omdat ze een doos vol eieren, mayonaise, zilveruitjes, augurken, aardappels, appels, sla enz mee naar huis moest nemen. Wij hadden nl de eer om een ‘paar’ hapjes voor de genodigden te mogen maken.
En eindelijk was het dan zover! Vrijdag de dertiende, om 20:00 u zou de opening van het nieuwe schoolgebouw een feit zijn!
De hele kledingkast werd omgeploegd om iets heel aparts voor deze speciale gelegenheid aan te trekken. Het werd uiteindelijk toch maar een gewone spijkerbroek + shirt.
Zeven uur moest Rachel aanwezig zijn, incluis de hapjes, en moest ze samen met een paar klasgenoten alles klaar gaan zetten voor het grote feest.
Om 8 uur werden alle ouders verwacht, en dan kon het feest beginnen.
Daar eenmaal aangekomen en een plekje gezocht te hebben werd er door de leraar verteld dat Rachel het feest zou openen. Even dacht ik dat ze een toespraak zou gaan houden en ik viel zowat van mijn stoel van verbazing, die verlegen dochter van mij die een feest ging openen?
Maar het was dus de bedoeling dat ze een fles kinderchampagne zou ontkurken, en hoe dat afliep kan je op onderstaande foto’s zien…..

Hier zie je het nieuwe schoolgebouw in wording, ik stond op de parkeerplaats op Rachel te wachten en kon gelijk een paar plaatjes schieten.

50 eitjes in een pannetje
50 eitjes aan de kook
Het resultaat na het pellen van de 50 eitjes, 80 gevulde eieren en een JUMBO-salade!
Hier zei de leraar dat ze op iemand moest richten aan wie ze een hekel had, prompt richtte ze de fles richting de betreffende leraar, die haar sommeerde om de fles ergens anders op te richten.
Dus zo gezegd zo gedaan, de fles werd ergens anders op gericht…..
En wel op het nieuwe plafond van het nieuwe schoolgebouw, met dit mooie gaatje als resultaat!
Goed gedaan, dochterlief!
Hier is Rachel druk bezig met het serveren van drankjes.

Hmmmmmmmmmm, even bijkomen en genieten van een gevuld eitje!Ik wil nog wel even vermelden dat ik die avond apetrots op mijn jongste dochter was, ze pakte flink aan, sprak ouders aan wat ze wilden drinken en van haar verlegenheid was niet veel te merken.Dus wil ik bij deze degenen bedanken die dit bij haar bewerkstelligd hebben, en ben ik blij dat Rachel zo ontzettend op haar plek is op deze school en veel baat heeft bij de opleiding ‘natuurlijk leren’!